Na Skypen met Joost op Korea heb ik nog even rondgekeken op het vliegveld. Natuurlijk veel gadgets, en goedkoop ook. Niks gekocht omdat ik eigenlijk niks nodig had, maar misschien haal ik op de terugweg wel even een nieuwe iPod, of 2.
Verder had ik een hele lange blog geschreven, drukte op post en toen was ie weg, geen internet. So here we go again, sorry if it sounds boring, I get bored saying things twice, like you’re all stupid.
Inmiddels zit ik op de bank, zonder thee, met de geur van eten.
Mijn vlucht naar Auckland vertrok netjes op tijd. Dit keer zat het vliegtuig vol, weliswaar met kleine mensen, maar toch. Naast mij zat iemand die wel op een koreaan leek, maar het niet was. Ik wou dat ik een foto had van haar toen ik m’n laptop pakte, de uitdrukking op haar gezicht was “O nee, not again, weer zo’n irritant europees jong naast me die zich de hele vlucht bezig houd met een laptop”. En dat dan op een gezicht.
Ze was wel geïnteresseerd in de nieuws site van de NOS die ik nog open had staan. Rustig pakte ze dr leesbril en begon ze het te bestuderen. Maar al snel kwam ze er achter dat ze het niet kon lezen, en ging de bril wil terug, net als haar gezichtsuitdrukking.
Het eten in deze vlucht was minder, niet meer gebaseerd op Nederland, maar Australië. Ook was er eventjes hevige turbulentie, als in opeens meters naar beneden vallen. En ik zeg alleen maar dat ik toen niet op mn stoel zat. (Fill it in yourself). Niet om aan te raden.
Na de landing gelijk naar de Douane, dat ging vlot. Eigenlijk moet ik NZ$1900 hebben, maar daar vroeg ze bij, in tegenstelling tot mijn voorganger, niet naar. Het was alleen: “Hi, How ‘re doin? Klak klak (stempels) Have fun” Voor het ophalen van de bagage nog even de restjes eten weggegooid, they don’t like foreign food.
Ook de rest van de checks waren goed. Het spannendste moment was nog wel toen ik de arrival hal in kwam, en werd besprongen door een vrolijke, en jaloersmakend bruine, Martha.
Na wat kiwi’s en een avocado de bus gepakt naar Auckland (daar landde je toch? Ja, maar niet in de city centre, that would be inconvenient). Daar een normaal broodje gegeten, de harbor gezien en gewacht op de volgende bus. De bus naar Helensville deed er anderhalf uur over, en ging dan ook makkelijk 100km/u over twee-baans wegen. Just slightly uncomfortable.
In Helensville opgehaald door Chris, en na een kort ritje door mooie heuvels aangekomen. Daar werd ik ontvangen alsof ik thuis was. Ben dan ook uitgezakt op de bank, en om half negen omgevallen, gelukkig op bed, dus kon ik blijven liggen.
De volgende ochtend om 5 uur wakker, want een jetlag heb je na 24 uur vliegen wel.
Omdat ik toch wakker was heb ik maar geholpen met werk, een verwend schaap redden dat zich aan de andere kant van een meertje had verscholen en luidkeels liep te mekkeren. We weten nog steeds niet hoe ie er is gekomen, maar het was een hels karwei om ‘m terug te krijgen.
Daarna de restanten van bomen opgestapeld en aangestoken. Het was de een na laatste burning day. De rest van de dag weer heel rustig aan gedaan, in de zon gezeten en bruin gebakken.
Iets was heel raar is is dat de zon dus over Noord gaat. Dus van oost, noord, west. Hij (of zij?) draait dus gewoon verkeerd om.
Die zondag ben ik gaan mountainbiken met Martha in de achtertuin van Chris en Yet’s dochter. En wat een achtertuin! Een complete berg zo ongeveer vol met tracks voor fietsen of lopen.
De rest van de dag weer doorgebracht met niks, en weer op de goede plek omgevallen om half 9.
Maandag weer aan het werk, bomen kappen. Is niet heel moeilijk, Chris bediend de kettingzaag. Wij ruimen de zooi op en kijken uit voor vallende takken omdat Chris dat niet doen.
Vandaag eerst bomen geteld, dat ga ik niet eens uitleggen zo simpel, en daarna meer omgehakt. Daarna met een trekker erover die het spul fijn hakt. Daar moet je eigenlijk drie paar ogen voor hebben, één voor richting de trekker voor rondvliegend puin, de ander voor de grond en de laatste voor de bomen waar je onder loopt. Die eerste twee gingen goed, de laatste had ik niet. En dus had ik in no time een tak tegen mijn lip en in m’n mond. Maar verder ging het goed.
Morgen word er gesprayed, dus de sprayer moest achter de trekker. Eenmaal aangekoppeld zei Chris: “It makes a lot of noise, you wanne hear it?” Vond ik wel goed, maar voor ik het wist zat ik onder de fertiliser. Er zat nog wat in, en ik stond ernaast. I never felt so fertile!
Nu vrijdag gaan we weer mountainbiken, alleen dan op een langere track. Maandag gaan we hier weg, met de bus naar “the bay of plenty” (ja dat klinkt goed hè!). Daarna langs de eastcoast, leren surfen en dan door naar zuideiland. En uiteindelijk weer hier in Auckland uitkomen, maar dat over 5 maanden.
Mocht je nog willen skypen met mij, dan kan dat (hurray!).
Skypename= naad.daan
Ook staan er nieuwe foto’s op www.picasaweb.com/naad.daan. Als je wilt skypen, sta vroeg op want ik kan hier alleen ‘savonds (dus ochtend voor jullie).
Als je het niet wilt, dan hoeft het niet hoor.
Vanuit het altijd nog zonnige (ik lieg, het regende gister en vanmorgen) Helensville wens ik jullie een goede morgen!
ps:
Reageren kan nu zonder lid te zijn van Google, en je hoeft niet meer naar een aparte window.
Laten ze nog wel een paar bomen staan daaro ? Ik zie op je foto's vooral heel veel kale grond. Wel lekker zonnig, in tegenstelling tot ons kouwe kikkerlandje.
BeantwoordenVerwijderenGrrrrr-oetjes ook aan Martha
Jang