3 juni 2009
Nog maar 1 weekje. Dan kom ik jullie weer vervelen! Wat heb ik gedaan in de afgelopen weken?
Vakantie gehouden, sounds good eh?
Maandag 11 mei gestopt met de kiwi’s, niet veel werk die week, veel onzekerheid, niet veel geld. Met één leuke lift in Tauranga aangekomen (spreek uit hoe je wil, het lijkt hier alsof iedereen het anders uitspreekt..), daar hopeloos opzoek gegaan naar een jas voor Katrice, want het is winter aan het worden. De bus naar Mount Muanganui genomen, daar ook niks gevonden. Op de terugweg met de bus kwamen we er achter dat er iets bijzonders was gebeurd, de meest hevige hagel storm die ze ooit hebben gehad. Leek net sneeuw, alleen dan op het strand. Lekker vaag. En toch nog een jas gevonden.
De volgende dag een poging ondernomen om naar Gisborne te gaan. Met heel veel verschillende liften ook daadwerkelijk aangekomen. De één na laatste lift was met een 20m truck, door een gorge (laat je ooit de vertaling weten). Heel mooi, alleen vrachtwagen chauffeurs praten, veel, ze praten heel veel.
De laatste lift was niet geplanned, we waren al in Gisborne naar het hostel aan het lopen. Maar een man die z’n hond uit liet vroeg of we wisten waar we moeten zijn. We dachten van wel, maar bleek fout te zijn. Waarop hij zei, ik pak mn auto wel even en breng je wel.
Dat gebeurd nou nooit in Nederland, of in iedergeval niet met je portemonnee nog op zak.
In Gisborne niks gedaan. De man die ons had aangeboden om bij hem te verblijven was zn telefoon kwijt bleek achteraf.
Dus na twee nachtjes in Gisborne weer vertrokken richting Tauranga. Dit keer een lift gekregen met wegververs (nee dat is geen nederlands, maar je snapt het wel!). Dus soms snel, tot dat er weer nieuwe strepen op de weg moesten, dus weer langzaam, heel interessant.
De volgende dag naar Whangamata gegaan, spreek dat uit als fangamatá. Daar voor het eerst op een surfboard gestaan. Nou lijkt surfen misschien wel heel erg simpel op tv, maar dat is het dus niet! Het is ongelofelijk zwaar voor je armen, en je wordt continu omgegooid door te grote golven.. maar het is toch de moeite waard! De volgende, en laatste stop voor Katrice was Whitianga. Een mooi, klein dorpje aan de kust omgeven door native bush. Daar hebben we de laaste paar dagen doorgebracht met heerlijk niks doen.
Op donderdag 21 mei voor het eerst sinds een lange tijd een bus gepakt. In Auckland voor het laatst wat gegeten met Katrice. ’s Avonds een bus gepakt naar het vliegveld, daar afscheid genomen, en weer alleen terug gegaan naar Auckland.
From this point I’ll just continue in English because there is someone who’d also like to read this.
That Saturday I started working immediately, doing the bloody kiwifruit again. Continued till Thursday and went to Auckland that weekend. The ride I got about 30kms before Auckland was maybe not the safest one I had. A Mongrel mob gangster picked me up. They Are famous for their though image, and violent actions. This guy was 45 years old, lucky me because the young fellows still have to prove themselves and often rob people. This guy went to jail for the first time when he was 16, armed robbery. After 4 years he got out, in between then and now he got convicted 8 times for stabbing people. So he is on probation at the moment, if he screws up he’ll end up in jail for 25 years. But he was friendly to me, only had four things within his reach to kill me. Like a sharpened screwdriver, an hammer, an razor sharp blade and a stick with a chain with a ball attached to it. He told me some things about the gang life, about his wife, his 10 children and 6 other girlfriends. Whether all was true, I don’t know he could’ve been on drugs.
As soon as I saw something familiar I told him that I’d just get out at that point. He was still friendly and nice to me till the end, but next time I’ll just wait a minute for another ride.
The reason I went to Auckland was because some friends were leaving this week, and we needed some party. Slept on a carpet in a house full of punks, great fun. Decided to leave on Monday, a friend would get me half way up north so I could hitchhike. But we stayed on a beach to long, it got dark and when I arrived at the backpackers it was closed… And my friend had to drive back to bring a girl to the airport. So we ended up back in Auckland, spent another night on a carpet and left yesterday. This time only the police bothered us, the car I was in was not registered, reported stolen and no warrant of fitness. So the cops ordered it off the road. But I managed to reach Paihia yesterday! Even got a ride in a nice Porsche! Today a good day of nothingness, just took the bike for a ride, now on the balcony overlooking the ocean and enjoying the sun! Life’s good!
Hopefully I’ll throw myself out of the airplane tomorrow, will be sweet!
I’ll hang around this area, the Bay of Islands, for the rest of the week I guess. And then I’ll end up Back home on Friday the 12th of June!
See ya then, and if this version in English is not working out for you, you’ll just have to get used to it!
woensdag 3 juni 2009
maandag 11 mei 2009
kiwikiwikiwi
Tuesday, 28 April 2009
Waarschuwing, lang enzo!
Geen plan blijkt een goed plan te zijn.
Anderhalve maand geleden zat ik nog in Christchurch, nu ben ik weer terug in Napier (noordeiland).
Ondertussen is er veel gebeurd, het zal ook is niet.
In Christchurch heeft Katrice een busje gekocht, en met dat busje zouden wij het zuideiland rond reizen, en een groot deel van het noord eiland.
Het busje was een een vriendin van haar waar ze lang mee heeft gereisd, maar zij ging naar Australië. In de week in Christchurch zijn we veel uitgegaan, lekker gegeten etc.
Op vrijdag de 13de van maart zijn we vertrokken richting het zuiden. De eerste nacht in het busje doorgebracht langs een snelweg omdat we niks beters konden vinden. De volgende ochtend richting Dunedin, een studenten stad, daar wouden we in de stad slapen om even het nachtleven mee te pakken. Maar geen hostel vrij, dus toen zijn we naar een mooi strand gereden, daar de auto in de duinen geparkeerd om te campen. ‘savonds het strand opgelopen om de yellow eyed penguins te spotten. We waren een beetje te laat, want het was al aardig donker, maar in de verte zagen we een zwart bolletje de duinen op rennen, met moeite. Dus besloten om nog een dag te blijven om toch maar een pinguïn te zien. De dag heerlijk doorgebracht op het strand, en toen het ging schemeren weer het strand opgelopen. Dit keer stond er een pinguïn midden op het strand, alsof ie de wacht aan het houden was.. rare beesten. Dit keer hebben we één pinguïn het water uitzien komen, maar dat was wel de moeite waard. Surfend op hun buik komen ze met de golven aangespoeld, om met moeite op te staan, verward rond te kijken en dan naar de duinen te waggelen.
De volgende op weg naar de Catlins, schijnt een van de mooiste plekken te zijn, maar ik heb er niet van kunnen genieten. Toen we het gebied binnen reden besloten we om naar Jackson bay te gaan om daar te slapen. Dat hebben we niet gehaald, het was een kronkelende gravel weg, en daar zijn we uit een bocht gegaan, om vervolgens anderhalve meter lager uit te komen, door een hek heengegaan en tegen een boom tot stilstand te komen.
Auw?
Nee niet echt eigenlijk, heel veel geluk gehad, niet omgerold en de boom precies in het midden van het busje te krijgen. Als het meer naar links was, waren mijn benen niet zo goed meer, meer naar recht dan had Katrice een probleem.
Uitgestapt, beetje verward rondgeken (zoals de pinguïns eigenlijk). Telefoon gepakt om iets of iemand te bellen, maar ja, de Catlins heeft een bevolking van haast niks, dus ook geen ontvangst… gelukkig kwam er een boer is z’n pick up truck de bocht rond gescheurd, mindstens twee keer zo snel als ons. Hij heeft ons naar garage gebracht waar de mensen bierdrinkend aantroffen, het was immers maandag avond en dan drink je bier toch?
Terug gegaan naar de auto, de boer heeft z’n tracktor er bijgehaald, ketting eraan en het busje weer omhoog getakeld.
De man van de garage zei alleen maar: “It’s Fucked”
Heel erg geruststellend ja.
Toen hebben we acht nachten doorgebracht in een dorp met een paar mensen.. Omdat we een besluit moesten nemen.
Uiteindelijk busje achtergelaten om met de backpacks te gaan liften.
De catlins overgeslagen, een lift gekregen naar Invercargill, de meest zuidelijke stad. Niet veel te beleven daar, dus doorgegaan naar Riverton. Daar nog de zee in gedoken (KOUD!!!!), ongeveer het dichts bij de zuidpool.
Te Anau was onze volgende bestemming, en natuurlijk ook gelift, en dat gaat heel makkelijk hier. Te Anau is een stad (dorp?) in de Fordlands, hoge bergen, diep meer, heel diep meer.. meer dan 420 meter diep. Vanuit daar gelift naar Milford Sound, dat is één snelweg, die eigenlijk doodloopt. Halverwege uitgestapt om een wandeling naar een berg te maken van drie uur. De mooiste uitzichten die je je kan voorstellen natuurlijk, in de wolken, met sneeuw op de bergen in de verte en een meer halverwege een berg. Bijna niet vast te leggen op camera, maar toch geprobeerd.
Van Te Anau een lift gekregen met een amerikaans meisje naar Queenstown. Queenstown is de extreme sports capital van NZ, en waarschijnlijk ook van de wereld. Je kan er letterlijk alles doen. Skydive, paragliden, mountainbiken, quadbiken, motorcross, jetboaten, en natuurlijk bungy jumpen. Want Queenstown is de plek waar de eerste commerciële bungy is.
Heb daar eerst gequadbiked (nieuw woord), zijn van die vierwiel aangedreven off-road motor dingen, snapt u? Zo niet kijk maar de foto’s.
Dat was twee uur lang racen door de middle of nowhere. In één woord geweldig!
De volgende ochtend vroeg op om van een 110 meter hoge cliff af te springen. Voor de lol? Ja.. Het heet de Canyonswing, is dus 110 meter hoog, een vrije val van 60 meter om vervolgens in een lange swing te gaan met 150km/h. Ben er achteruit van af gesprongen, gaat nogal tegen je natuur in, maar dat maakt het juist leuk. Het was zo leuk dat we besloten om het nog een keer te doen. De tweede keer was op z’n kop, dus je hangt gestrekt, head first. Dan maakt de begeleider een grapje of iets dergelijks, en dan val je weer naar beneden.
Die dag uit Queenstown vertrokken naar de Westkust, erg mooie route. Toen we in Haast aankwamen stond dat Amerikaanse meisje buiten een sigaretje te roken en bood ons een lift aan naar de Franz Jozef gletsjer. Er zijn twee gletsjers, ongeveer 25km van elkaar. Eerst gestopt bij de Fox Glacier. Het zijn de enige gletsjers in de wereld die uitkomen in een regenwoud, en dat is raar, maar mooi.
Van Franz Jozef kregen we een lift naar Greymouth, en vanaf daar nog eens 10 km verder naar niks. Vanuit daar werden we opgepikt door een ongelofelijk slecht uitziende auto, met daarin een grote (lees gespierde) kerel, een siamese kat en zijn zoontje van 4. Geweldige vent, zo trots op z’n land. Hij is een ex-pro bokser, vandaar de spieren. Halverwege gestopt bij de Pancake rocks, om het aan ons te laten, gewoonweg omdat het zo mooi is. Daarna heeft hij nog een biertje voor ons gekocht in een lokale duitste pizzeria, om eenmaal aan gekomen in Westport een rondleiding te geven door de stad, met de geschiedenis erbij. Dat was nog is een lift. Geweldig toch?
Inmiddels was het alweer 4 april, tijd om terug naar Blenheim te gaan omdat het geld meer dan op was. In Blenheim werk gevonden, maar niet veel, we waren een beetje te laat voor de oogst, in twee weken maar 25 uur gewerkt, waarvan 20 in de eerste week. Dus zaterdag de 18de naar Picton gegaan om zondag ochtend vroeg de veerpont te pakken naar het noordeiland. De laatste keer op de boot had ik zonsondergang, dit keer dus zonsopgang. Ontzettend mooi ook.
Die dag 400km gelift naar Turangi, daar Martha weer gezien voor het eerst sinds 3 maanden. De volgende dag vertrokken om werk te vinden in de Bay of Plenty. Maar de kiwi’s zijn nog niet helemaal rijp, dus na een dag werk zoeken weer vertrokken met de bestemming Napier. Daar warm ontvangen door Mannie, de eigenaar/manager. Daar zijn we nu sinds afgelopen woensdag. Heerlijk aan het niksen, beetje poker spelen, films kijken, maandag weer naar Cape kidappers gelopen, alleen nu waren de meeste Jan van Genten (die grote vogels) weg, naar Australië. Maar het was wel 25 graden en zonnig.
We zijn nu aan het wachten tot we werk krijgen, dan een beetje werken, nog reizen, surfen, etc. Katrice gaat naar huis op de 21ste, dan heb ik nog 3 weken om lekker rond te reizen voordat ik weer terugkom om Nederland onveilig te maken.
Friday, 8 May 2009
En dan heb je geen internet voor een week ofzo, dus dan maar eventjes verder schrijven om het nog wat langer te maken!
In Napier tot 3 mei gebleven, konden gewoon niet weggaan omdat niks doen zo leuk is.
De dagen daar doorgebracht met poker, drinken en tienduizend films.
Afgelopen zondagochtend besloten om te vertrekken omdat we een baan hadden gekregen. Die ochtend gaan liften, gelijk de eerste auto stopt en brengt ons een stukje verder. Was een oud busje, met een hippie uitziende muzikant erin. Geweldige vent, maakt muziek voor zn bestaan, woont op het zuideiland op één van de meest afgelegen plekken, aan het eind van een doodlopende snelweg. Hij was opweg naar Gisborne, de stad die de zon voor het eerst ziet op vastland. Telefoonnummers uitgewisseld omdat hij ons uit heeft genodigd om langs te komen, we kunnen daar slapen, surfen en van muziek genieten. Toen we uitstapten nog 3 biertjes mee gekregen, fijne mensen hier toch.
Die dag hebben we het gehaald tot Katikati, weliswaar de laatste lift in het donker moeten doen, maar het is wel gelukt.
De volgende dag konden we beginnen met kiwi’s plukken. Dat moet je hier kiwifruit noemen, anders praat je over de mensen haha. Het werk is te simpel voor woorden. Je hebt een grote buiktas, de kiwi’s hangen boven je hoofd, en je moet ze allemaal zo snel mogelijk plukken. Als je snel bent dan verdien je veel, tenminste, als je gang (als in Hells Angels, etc. Amerikaans uitspreken) snel is. Want je werkt in een groep.
Dat zijn we deze week dus aan doen, alleen zit het weer niet mee (heb je slecht weer in nieuw zeeland?!). Ja het regent hier nu hard, soms is het maar voor 5 minuten, daarna weer strakblauwe lucht, maar als het fruit nat is kan je het niet plukken omdat er zwarte vlekken op komen, en dat kopen mensen niet.
Haast al het fruit is voor export, voor jullie. Kiwi’s zouden nu goedkoop moeten zijn in europa, want het is seizoen. Hier kost een kilo ongeveer €0,40.
Verder gelden de zelfde plannen nog, even werken, dan reizen, dag zeggen en dan nog werken en reizen.
Als ik terugkom wil ik geen kiwi meer zien, eten of ruiken!
Waarschuwing, lang enzo!
Geen plan blijkt een goed plan te zijn.
Anderhalve maand geleden zat ik nog in Christchurch, nu ben ik weer terug in Napier (noordeiland).
Ondertussen is er veel gebeurd, het zal ook is niet.
In Christchurch heeft Katrice een busje gekocht, en met dat busje zouden wij het zuideiland rond reizen, en een groot deel van het noord eiland.
Het busje was een een vriendin van haar waar ze lang mee heeft gereisd, maar zij ging naar Australië. In de week in Christchurch zijn we veel uitgegaan, lekker gegeten etc.
Op vrijdag de 13de van maart zijn we vertrokken richting het zuiden. De eerste nacht in het busje doorgebracht langs een snelweg omdat we niks beters konden vinden. De volgende ochtend richting Dunedin, een studenten stad, daar wouden we in de stad slapen om even het nachtleven mee te pakken. Maar geen hostel vrij, dus toen zijn we naar een mooi strand gereden, daar de auto in de duinen geparkeerd om te campen. ‘savonds het strand opgelopen om de yellow eyed penguins te spotten. We waren een beetje te laat, want het was al aardig donker, maar in de verte zagen we een zwart bolletje de duinen op rennen, met moeite. Dus besloten om nog een dag te blijven om toch maar een pinguïn te zien. De dag heerlijk doorgebracht op het strand, en toen het ging schemeren weer het strand opgelopen. Dit keer stond er een pinguïn midden op het strand, alsof ie de wacht aan het houden was.. rare beesten. Dit keer hebben we één pinguïn het water uitzien komen, maar dat was wel de moeite waard. Surfend op hun buik komen ze met de golven aangespoeld, om met moeite op te staan, verward rond te kijken en dan naar de duinen te waggelen.
De volgende op weg naar de Catlins, schijnt een van de mooiste plekken te zijn, maar ik heb er niet van kunnen genieten. Toen we het gebied binnen reden besloten we om naar Jackson bay te gaan om daar te slapen. Dat hebben we niet gehaald, het was een kronkelende gravel weg, en daar zijn we uit een bocht gegaan, om vervolgens anderhalve meter lager uit te komen, door een hek heengegaan en tegen een boom tot stilstand te komen.
Auw?
Nee niet echt eigenlijk, heel veel geluk gehad, niet omgerold en de boom precies in het midden van het busje te krijgen. Als het meer naar links was, waren mijn benen niet zo goed meer, meer naar recht dan had Katrice een probleem.
Uitgestapt, beetje verward rondgeken (zoals de pinguïns eigenlijk). Telefoon gepakt om iets of iemand te bellen, maar ja, de Catlins heeft een bevolking van haast niks, dus ook geen ontvangst… gelukkig kwam er een boer is z’n pick up truck de bocht rond gescheurd, mindstens twee keer zo snel als ons. Hij heeft ons naar garage gebracht waar de mensen bierdrinkend aantroffen, het was immers maandag avond en dan drink je bier toch?
Terug gegaan naar de auto, de boer heeft z’n tracktor er bijgehaald, ketting eraan en het busje weer omhoog getakeld.
De man van de garage zei alleen maar: “It’s Fucked”
Heel erg geruststellend ja.
Toen hebben we acht nachten doorgebracht in een dorp met een paar mensen.. Omdat we een besluit moesten nemen.
Uiteindelijk busje achtergelaten om met de backpacks te gaan liften.
De catlins overgeslagen, een lift gekregen naar Invercargill, de meest zuidelijke stad. Niet veel te beleven daar, dus doorgegaan naar Riverton. Daar nog de zee in gedoken (KOUD!!!!), ongeveer het dichts bij de zuidpool.
Te Anau was onze volgende bestemming, en natuurlijk ook gelift, en dat gaat heel makkelijk hier. Te Anau is een stad (dorp?) in de Fordlands, hoge bergen, diep meer, heel diep meer.. meer dan 420 meter diep. Vanuit daar gelift naar Milford Sound, dat is één snelweg, die eigenlijk doodloopt. Halverwege uitgestapt om een wandeling naar een berg te maken van drie uur. De mooiste uitzichten die je je kan voorstellen natuurlijk, in de wolken, met sneeuw op de bergen in de verte en een meer halverwege een berg. Bijna niet vast te leggen op camera, maar toch geprobeerd.
Van Te Anau een lift gekregen met een amerikaans meisje naar Queenstown. Queenstown is de extreme sports capital van NZ, en waarschijnlijk ook van de wereld. Je kan er letterlijk alles doen. Skydive, paragliden, mountainbiken, quadbiken, motorcross, jetboaten, en natuurlijk bungy jumpen. Want Queenstown is de plek waar de eerste commerciële bungy is.
Heb daar eerst gequadbiked (nieuw woord), zijn van die vierwiel aangedreven off-road motor dingen, snapt u? Zo niet kijk maar de foto’s.
Dat was twee uur lang racen door de middle of nowhere. In één woord geweldig!
De volgende ochtend vroeg op om van een 110 meter hoge cliff af te springen. Voor de lol? Ja.. Het heet de Canyonswing, is dus 110 meter hoog, een vrije val van 60 meter om vervolgens in een lange swing te gaan met 150km/h. Ben er achteruit van af gesprongen, gaat nogal tegen je natuur in, maar dat maakt het juist leuk. Het was zo leuk dat we besloten om het nog een keer te doen. De tweede keer was op z’n kop, dus je hangt gestrekt, head first. Dan maakt de begeleider een grapje of iets dergelijks, en dan val je weer naar beneden.
Die dag uit Queenstown vertrokken naar de Westkust, erg mooie route. Toen we in Haast aankwamen stond dat Amerikaanse meisje buiten een sigaretje te roken en bood ons een lift aan naar de Franz Jozef gletsjer. Er zijn twee gletsjers, ongeveer 25km van elkaar. Eerst gestopt bij de Fox Glacier. Het zijn de enige gletsjers in de wereld die uitkomen in een regenwoud, en dat is raar, maar mooi.
Van Franz Jozef kregen we een lift naar Greymouth, en vanaf daar nog eens 10 km verder naar niks. Vanuit daar werden we opgepikt door een ongelofelijk slecht uitziende auto, met daarin een grote (lees gespierde) kerel, een siamese kat en zijn zoontje van 4. Geweldige vent, zo trots op z’n land. Hij is een ex-pro bokser, vandaar de spieren. Halverwege gestopt bij de Pancake rocks, om het aan ons te laten, gewoonweg omdat het zo mooi is. Daarna heeft hij nog een biertje voor ons gekocht in een lokale duitste pizzeria, om eenmaal aan gekomen in Westport een rondleiding te geven door de stad, met de geschiedenis erbij. Dat was nog is een lift. Geweldig toch?
Inmiddels was het alweer 4 april, tijd om terug naar Blenheim te gaan omdat het geld meer dan op was. In Blenheim werk gevonden, maar niet veel, we waren een beetje te laat voor de oogst, in twee weken maar 25 uur gewerkt, waarvan 20 in de eerste week. Dus zaterdag de 18de naar Picton gegaan om zondag ochtend vroeg de veerpont te pakken naar het noordeiland. De laatste keer op de boot had ik zonsondergang, dit keer dus zonsopgang. Ontzettend mooi ook.
Die dag 400km gelift naar Turangi, daar Martha weer gezien voor het eerst sinds 3 maanden. De volgende dag vertrokken om werk te vinden in de Bay of Plenty. Maar de kiwi’s zijn nog niet helemaal rijp, dus na een dag werk zoeken weer vertrokken met de bestemming Napier. Daar warm ontvangen door Mannie, de eigenaar/manager. Daar zijn we nu sinds afgelopen woensdag. Heerlijk aan het niksen, beetje poker spelen, films kijken, maandag weer naar Cape kidappers gelopen, alleen nu waren de meeste Jan van Genten (die grote vogels) weg, naar Australië. Maar het was wel 25 graden en zonnig.
We zijn nu aan het wachten tot we werk krijgen, dan een beetje werken, nog reizen, surfen, etc. Katrice gaat naar huis op de 21ste, dan heb ik nog 3 weken om lekker rond te reizen voordat ik weer terugkom om Nederland onveilig te maken.
Friday, 8 May 2009
En dan heb je geen internet voor een week ofzo, dus dan maar eventjes verder schrijven om het nog wat langer te maken!
In Napier tot 3 mei gebleven, konden gewoon niet weggaan omdat niks doen zo leuk is.
De dagen daar doorgebracht met poker, drinken en tienduizend films.
Afgelopen zondagochtend besloten om te vertrekken omdat we een baan hadden gekregen. Die ochtend gaan liften, gelijk de eerste auto stopt en brengt ons een stukje verder. Was een oud busje, met een hippie uitziende muzikant erin. Geweldige vent, maakt muziek voor zn bestaan, woont op het zuideiland op één van de meest afgelegen plekken, aan het eind van een doodlopende snelweg. Hij was opweg naar Gisborne, de stad die de zon voor het eerst ziet op vastland. Telefoonnummers uitgewisseld omdat hij ons uit heeft genodigd om langs te komen, we kunnen daar slapen, surfen en van muziek genieten. Toen we uitstapten nog 3 biertjes mee gekregen, fijne mensen hier toch.
Die dag hebben we het gehaald tot Katikati, weliswaar de laatste lift in het donker moeten doen, maar het is wel gelukt.
De volgende dag konden we beginnen met kiwi’s plukken. Dat moet je hier kiwifruit noemen, anders praat je over de mensen haha. Het werk is te simpel voor woorden. Je hebt een grote buiktas, de kiwi’s hangen boven je hoofd, en je moet ze allemaal zo snel mogelijk plukken. Als je snel bent dan verdien je veel, tenminste, als je gang (als in Hells Angels, etc. Amerikaans uitspreken) snel is. Want je werkt in een groep.
Dat zijn we deze week dus aan doen, alleen zit het weer niet mee (heb je slecht weer in nieuw zeeland?!). Ja het regent hier nu hard, soms is het maar voor 5 minuten, daarna weer strakblauwe lucht, maar als het fruit nat is kan je het niet plukken omdat er zwarte vlekken op komen, en dat kopen mensen niet.
Haast al het fruit is voor export, voor jullie. Kiwi’s zouden nu goedkoop moeten zijn in europa, want het is seizoen. Hier kost een kilo ongeveer €0,40.
Verder gelden de zelfde plannen nog, even werken, dan reizen, dag zeggen en dan nog werken en reizen.
Als ik terugkom wil ik geen kiwi meer zien, eten of ruiken!
dinsdag 10 maart 2009
Met z'n 5en in een tent
Daar was ik dan maar weer.
Vanaf nu ga ik gewoon helemaal niet schrijven over wat ik ga doen. Dat vinden jullie achteraf wel uit, want er klopt vaak toch niks van.
Behalve één ding, ik blijf tot 11 juni in plaats van 5 mei. Dat je het maar weet.
29 Januari laatste bericht. Toen was ik druk aan het werk op de wijnvelden.
Op maandag 9 februari zijn we met 4 man, één vrouw, op weg gegaan met het plan om het zuid eiland te gaan bekijken.
Eerst naar Nelson gereden, Robert had daar een hostel geboekt, althans dat dacht hij.
We rijden door Nelson, "It's across the i-Site"... Wat zien we daar, een Burger King. Na nog een goed te hebben gekeken op de kaart maakt Katrice de opmerking dat het hostel niet in Nelson is, maar in Motueka, zo'n uur van Nelson vandaan.
In Motueka één dag gebleven om vervolgens op donderdag Abel Tasman te beginnen. Abel Tasman National Park is dus een nationaal park.
Voor twee dagen hebben we kayaks gehuurd, leuke dingetjes, 2 persoons, behalve arme Katrice omdat zij als enige ervaring had, dus ging single.
Na een basic training werden we de zee op gestuurd met een kaart. Op het eerste beste strand hadden we een heerlijk ontbijt omdat we daar geen tijd voor hadden in de ochtend.
Ook lunch was op een mooi, goud wit strand met helder blauw water en mooie natuur om ons heen. Kijk de foto's maar op www.picasaweb.com/naad.daan/AbelTasman want het valt niet echt te beschrijven de vrijheid en schoonheid om je heen (klinkt raar ja).
Die avond om 7 uur aangekomen op de campsite, lag aan het strand. Daar de tent opgebouwd en na een diner van brood met jam (wat tevens lunch en ontbijt was) naar bed gegaan. Met 4 man in de tent, in eerste instantie. Want Robert sliep buiten. Toen besloot de hemel om los te barsten. Robert vond het niet erg was hij sliep onder de buitentent die hij had gespannen. Wij sliepen dus in een binnentent, dat werkt als een vergiet. Niet fijn dus. Toen Robert in de tent was, en de buitentent op z'n plaats hing konden we verder slapen. Misschien had ik nog niet gezegd dat het een 3 persoons tent was. Synchroon omdraaien op commando.
Volgende dag kreeg het park de meeste regen dat het gehad had in maanden. Opzich heerlijk in een kayak, minder fijn voor de foto's en ijskoud voor lunch. Dus in plaats van een hele dag zijn we via een eiland met zeehonden terug gegaan naar het dorp om een warme douche te krijgen.
De paar dagen daarna naar Golden Bay gegaan, was minder mooi dan verwacht, kwam vooral door het weer. Toen via Nelson weer terug gegaan naar Motueka (we hebben veel nutteloos gereden). Vanaf Motueka zijn Katrice en ik gelift weer terug naar Nelson, de anderen gingen naar Central Otago om werk te zoeken want ze waren bijna blut.
Na een heerlijke week in Nelson, op zoek naar werk maar niet gevonden, weer terug gegaan naar Blenheim. Was de enige plek met werk op dat moment. Terug naar het zelfde hostel, helaas met veel andere mensen, dus was minder gezellig dan daarvoor. Maar nog steeds weer 2 leuke weken gehad.
Afgelopen vrijdag de trein gepakt. De trein is hier niet zo normaal, want er zijn zoveel bergen hier. Als ik het goed heb zijn er 3 trein routes, misschien 4. In heel Nieuw Zeeland. Voor 55 dollar (20 euro ongeveer) krijg je één van de mooiste routes die je met een trein kan nemen. 5 uur lang, groot deel langs het strand met zeehonden, door mooi heuvelachtig landschap enzovoort. De trein kwam aan in Christchurch waar Katrice een goede vriendin opzoekt die donderdag vertrekt. Wij hebben nu haar busje en gaan daar mee reizen.
Voordat ik weer plannen ga vertellen stop ik ermee, want grote kans dat alles altijd anders is.
Vanaf nu ga ik gewoon helemaal niet schrijven over wat ik ga doen. Dat vinden jullie achteraf wel uit, want er klopt vaak toch niks van.
Behalve één ding, ik blijf tot 11 juni in plaats van 5 mei. Dat je het maar weet.
29 Januari laatste bericht. Toen was ik druk aan het werk op de wijnvelden.
Op maandag 9 februari zijn we met 4 man, één vrouw, op weg gegaan met het plan om het zuid eiland te gaan bekijken.
Eerst naar Nelson gereden, Robert had daar een hostel geboekt, althans dat dacht hij.
We rijden door Nelson, "It's across the i-Site"... Wat zien we daar, een Burger King. Na nog een goed te hebben gekeken op de kaart maakt Katrice de opmerking dat het hostel niet in Nelson is, maar in Motueka, zo'n uur van Nelson vandaan.
In Motueka één dag gebleven om vervolgens op donderdag Abel Tasman te beginnen. Abel Tasman National Park is dus een nationaal park.
Voor twee dagen hebben we kayaks gehuurd, leuke dingetjes, 2 persoons, behalve arme Katrice omdat zij als enige ervaring had, dus ging single.
Na een basic training werden we de zee op gestuurd met een kaart. Op het eerste beste strand hadden we een heerlijk ontbijt omdat we daar geen tijd voor hadden in de ochtend.
Ook lunch was op een mooi, goud wit strand met helder blauw water en mooie natuur om ons heen. Kijk de foto's maar op www.picasaweb.com/naad.daan/AbelTasman want het valt niet echt te beschrijven de vrijheid en schoonheid om je heen (klinkt raar ja).
Die avond om 7 uur aangekomen op de campsite, lag aan het strand. Daar de tent opgebouwd en na een diner van brood met jam (wat tevens lunch en ontbijt was) naar bed gegaan. Met 4 man in de tent, in eerste instantie. Want Robert sliep buiten. Toen besloot de hemel om los te barsten. Robert vond het niet erg was hij sliep onder de buitentent die hij had gespannen. Wij sliepen dus in een binnentent, dat werkt als een vergiet. Niet fijn dus. Toen Robert in de tent was, en de buitentent op z'n plaats hing konden we verder slapen. Misschien had ik nog niet gezegd dat het een 3 persoons tent was. Synchroon omdraaien op commando.
Volgende dag kreeg het park de meeste regen dat het gehad had in maanden. Opzich heerlijk in een kayak, minder fijn voor de foto's en ijskoud voor lunch. Dus in plaats van een hele dag zijn we via een eiland met zeehonden terug gegaan naar het dorp om een warme douche te krijgen.
De paar dagen daarna naar Golden Bay gegaan, was minder mooi dan verwacht, kwam vooral door het weer. Toen via Nelson weer terug gegaan naar Motueka (we hebben veel nutteloos gereden). Vanaf Motueka zijn Katrice en ik gelift weer terug naar Nelson, de anderen gingen naar Central Otago om werk te zoeken want ze waren bijna blut.
Na een heerlijke week in Nelson, op zoek naar werk maar niet gevonden, weer terug gegaan naar Blenheim. Was de enige plek met werk op dat moment. Terug naar het zelfde hostel, helaas met veel andere mensen, dus was minder gezellig dan daarvoor. Maar nog steeds weer 2 leuke weken gehad.
Afgelopen vrijdag de trein gepakt. De trein is hier niet zo normaal, want er zijn zoveel bergen hier. Als ik het goed heb zijn er 3 trein routes, misschien 4. In heel Nieuw Zeeland. Voor 55 dollar (20 euro ongeveer) krijg je één van de mooiste routes die je met een trein kan nemen. 5 uur lang, groot deel langs het strand met zeehonden, door mooi heuvelachtig landschap enzovoort. De trein kwam aan in Christchurch waar Katrice een goede vriendin opzoekt die donderdag vertrekt. Wij hebben nu haar busje en gaan daar mee reizen.
Voordat ik weer plannen ga vertellen stop ik ermee, want grote kans dat alles altijd anders is.
donderdag 29 januari 2009
Das een tijdje terug..
ja, best wel lang geleden dat ik wat van me heb laten horen. Inmiddels ben ik een jaar ouder, grijze haren en vijf tatoos.
Ik zit nu voor een winkel, illegaal internet te jatten, want ik kan mn laptop niet aansluiten int hostel. Maar buiten zitten is niet zo erg als het nog in je tshirt kan.
Waar was ik gebleven? Ik ging naar Blenheim, ben er nu. Werk vinden? Ik kwam aan op een woensdag avond, donderdag ochtend half 6 ging de wekker om naar werk te gaan. Werken op een wijngaard voor een paar Tsjechen.. Streng, onrechtvaardig, maar werk! Eingelijk viel het allemaal wel mee, werk was niet zwaar, moest de plantjes vastnieten aan een ijzerdraad. Heerlijk simpel werk, 8 uur per dag. Alleen één dag was anders, dinsdag de dertiende januari. Toen ging ik met een manager van een vineyard alleen werken, hele aardige kiwi, moest 120 planten tapen, stonden verspreid over het veld. Dus met een gemeente autootje (die kleine rotbakkies met laadbak) door de wijngaard crossen om de plantjes te vinden. In de pauze instant coffee (believe me, coffee tastes better, this was no coffee), en klaar met werken rond 2.15. Thuis gebracht en uitbetaald tot 4 =D
Mijn hostel is een echt werkershostel, ontzettend druk in de ochtend, dood overdag en dan rond 5 weer heeeeel druk. Afgelopen vrijdag hield het werk voor ons op, afgelopen maandag ergens anders aan de slag! Werk nu voor de grootste wijnproducent van nieuw zeeland, dus hele goede omstandigheden (gratis koffie, thee en zonnebrand!) en rustig werk. We moeten nu de druiven uitdunnen, meer dan 50% wordt eraf gehaald!! Deze wijn (ik geef de naam nog wel een keer..) kost ook 35 dollar per fles, zo'n 15 euro.
Wat doe ik als ik niet werk?
In 'The Shed' zitten. Één regel, Keep it clean.
Altijd druk in het weekend daar, heel gezellig! Ook mijn verjaardag daar 'savonds doorgebracht.
Maar het grootste deel van m'n verjaardag vond plaats op een boot! Ja, in Nieuw Zeeland hoef je geen vaarbewijs te hebben. Dus hebben we met 10 man een speedboot gehuurd, en naar een privé strand gevaren om daar een beetje rond te racen. Dus om het even allemaal op een rijtje te zetten. Speedboot, brownie, bier, PRIVE strand, bodyboard, zon, water, etc. etc
Het was wel de gekste verjaardag ooit.. In vol zomer op het water. Op picasa staan nu veel meer foto's (geniet maar even).
Verder doe ik hier niet veel, aankomend weekend weer een boot huren, blijf hier nog twee weken werken. Dan waarschijnlijk (ik durf eigenlijk geen plannen meer te maken) met Jens tour de South Island maken, dan weer werken!
Vergeet ik bijna de weg van Napier naar Blenheim.. Dat was mooi! Ben met Patti naar Wellington gegaan met de auto, niet veel bijzonders onderweg, toen 6 uur gewacht in Wellington voor de veerboot, daar weer mensen ontmoet die ik net die ochtend gedag had gezegd in Napier... rare wereld. Om 6 uur op de boot gestapt met een Duits meisje die ik net één uur daarvoor heb ontmoet, kon er mee praten en lachen alsof we al jaren vrienden waren, dat is het leuke van reizen hier. In Picton één nacht gebleven (daar was de mooie witten, dove, kat van de foto. Volgende dag naar Blenheim gegaan via een scenic road. En vanaf Blenheim heb ik het allemaal al verteld. Met een beetje knip en plak werk kan je er nog een mooi verhaal van maken, succes met knutselen!
ps. Wil je dat Daan JOU persoonlijk belt? Mail dan uw huistelefoon nummer!
pps: http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/1/22/220109_reisadvies_nieuw_zeeland.html
Ik zit nu voor een winkel, illegaal internet te jatten, want ik kan mn laptop niet aansluiten int hostel. Maar buiten zitten is niet zo erg als het nog in je tshirt kan.
Waar was ik gebleven? Ik ging naar Blenheim, ben er nu. Werk vinden? Ik kwam aan op een woensdag avond, donderdag ochtend half 6 ging de wekker om naar werk te gaan. Werken op een wijngaard voor een paar Tsjechen.. Streng, onrechtvaardig, maar werk! Eingelijk viel het allemaal wel mee, werk was niet zwaar, moest de plantjes vastnieten aan een ijzerdraad. Heerlijk simpel werk, 8 uur per dag. Alleen één dag was anders, dinsdag de dertiende januari. Toen ging ik met een manager van een vineyard alleen werken, hele aardige kiwi, moest 120 planten tapen, stonden verspreid over het veld. Dus met een gemeente autootje (die kleine rotbakkies met laadbak) door de wijngaard crossen om de plantjes te vinden. In de pauze instant coffee (believe me, coffee tastes better, this was no coffee), en klaar met werken rond 2.15. Thuis gebracht en uitbetaald tot 4 =D
Mijn hostel is een echt werkershostel, ontzettend druk in de ochtend, dood overdag en dan rond 5 weer heeeeel druk. Afgelopen vrijdag hield het werk voor ons op, afgelopen maandag ergens anders aan de slag! Werk nu voor de grootste wijnproducent van nieuw zeeland, dus hele goede omstandigheden (gratis koffie, thee en zonnebrand!) en rustig werk. We moeten nu de druiven uitdunnen, meer dan 50% wordt eraf gehaald!! Deze wijn (ik geef de naam nog wel een keer..) kost ook 35 dollar per fles, zo'n 15 euro.
Wat doe ik als ik niet werk?
In 'The Shed' zitten. Één regel, Keep it clean.
Altijd druk in het weekend daar, heel gezellig! Ook mijn verjaardag daar 'savonds doorgebracht.
Maar het grootste deel van m'n verjaardag vond plaats op een boot! Ja, in Nieuw Zeeland hoef je geen vaarbewijs te hebben. Dus hebben we met 10 man een speedboot gehuurd, en naar een privé strand gevaren om daar een beetje rond te racen. Dus om het even allemaal op een rijtje te zetten. Speedboot, brownie, bier, PRIVE strand, bodyboard, zon, water, etc. etc
Het was wel de gekste verjaardag ooit.. In vol zomer op het water. Op picasa staan nu veel meer foto's (geniet maar even).
Verder doe ik hier niet veel, aankomend weekend weer een boot huren, blijf hier nog twee weken werken. Dan waarschijnlijk (ik durf eigenlijk geen plannen meer te maken) met Jens tour de South Island maken, dan weer werken!
Vergeet ik bijna de weg van Napier naar Blenheim.. Dat was mooi! Ben met Patti naar Wellington gegaan met de auto, niet veel bijzonders onderweg, toen 6 uur gewacht in Wellington voor de veerboot, daar weer mensen ontmoet die ik net die ochtend gedag had gezegd in Napier... rare wereld. Om 6 uur op de boot gestapt met een Duits meisje die ik net één uur daarvoor heb ontmoet, kon er mee praten en lachen alsof we al jaren vrienden waren, dat is het leuke van reizen hier. In Picton één nacht gebleven (daar was de mooie witten, dove, kat van de foto. Volgende dag naar Blenheim gegaan via een scenic road. En vanaf Blenheim heb ik het allemaal al verteld. Met een beetje knip en plak werk kan je er nog een mooi verhaal van maken, succes met knutselen!
ps. Wil je dat Daan JOU persoonlijk belt? Mail dan uw huistelefoon nummer!
pps: http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/1/22/220109_reisadvies_nieuw_zeeland.html
maandag 5 januari 2009
Alles is anders!
Allereerst Gelukkig nieuw jaar iedereen!
Ja, alles is anders ja.
Nieuw jaar en kerst in de zomer is anders.. Want op 2de kerstdag lig je niet vaak op het strand.. IK WEL! net als op oudjaarsdag :) En warm dat het was.. pff 28 graden, vol zon.. Oudjaar vieren op het strand, even de oceaan in lopen om 5 over 12. Oja, geen bier op straat, alleen vuurwerk van de gemeente en een slechte coverband. Maar 3 liter wijn is goed te verstoppen in een trui, dus lol hadden we wel. Met we bedoel ik een groep van zo'n 13 mensen, allemaal longstayers in dit hostel. Hele aardige mensen allemaal! Het was wel raar dat nadat ik was uitgeslapen rustig kon ontbijten om vervolgens Joost even te bellen om hem alvast gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik loop gewoon 12 uur voor!
Mijn laatste post ging over plannen, plannen die veranderen dus binnen een dag. Morgen ga ik naar het zuideiland, niet naar Nelson waar Martha zit maar naar Blenheim. Daar is veeeeeeel werk (1500 banen ofzo in die omgeving!) en het is een saai boeren dorp, en dat is goed want dan geef je geen geld uit! Morgen ga ik dus om 6 uur 'sochtends hier weg, vind ik wel jammer want het is hier echt heel leuk but i must keep on movin'
Ik rij samen met Patti en Lini, twee Duitse meisjes die ik hier heb ontmoet. Ga ook samen met hen werken in Blenheim (uitspreken als Blenum). Wat heel toevallig is dat Lars en Soeren (twee duitse jongens die ik hier heb ontmoet, net duitsland hier trouwens, maar dat later) ook morgen naar Blenheim gaan. Dus na wat smsjes hebben we het zelfde hostel geboekt! Smsen is hier de makkelijkste manier om te communiceren, zelfs als je in het zelfde hostel zit. Heb namelijk 2000 (een TWEE met DRIE NULLEN) GRATIS smsjes naar Vodafone nummers, en bijna elke backpaker heeft vodafone, dus dat maakt het leven weer een stukje makkelijker, en je duim een stukje sterker. Voorbeeld sms van Martha die buiten staat, ik zit binnen te risken: "Yeah I'll go without, just tofu? No bread or eggs? Do we still have an egg? I want to make cookies I think." Dit is nog een best lang smsje, maar you get the point i guess.
Ik krijg inmiddels wel commentaar op m'n telefoon, Manni (manager) zei vandaag nog: Daan, you NEED a new phone, let go of the past! Kan hem nog niet overtuigen dat een beetje tape ook wonderen doet...
Blenheim is trouwens samen met Nelson de warmste plek met de meeste zon van New Zealand, gevolgd door Napier waar ik nu ben.
Afgelopen zaterdag viel dat niet te merken, het regende zelfs in de ochtend! Dus vond het wel een strak plan om die dag te gaan lopen naar Cape Kidnappers. Daar leeft de grootste mainland colony van Gannets in de wereld (familie van de Jan van Gent als ik het goed heb). Ik vind het meer Kamikaze vogels, vliegen met een snelheid van up to 140km/h de zee in om een vis te vangen, worden bijna 2 meter breed en kunnen 8 meter diep duiken.
Het enige probleem voor mij was transport. Ik kon wel een auto lenen, maar heb geen rijbewijs. Maar gelukkig was een een gast met een motor (Suziki VT1000s) en kon ik de helm van Winne lenen (Duitser met blauw haar die NZ a la Dakar doet). Was wel een kort maar leuk ritje... die dingen zijn snel!
Om bij de vogels te komen moet je of 40 dollar betalen voor een traktor ride, of 80 voor een 4x4 of niks als je loopt. Hij nam de trekker, ik de benen. Met een headstart van 30 minuten ging ik lopen... en lopen... en lopen.. en lopen.. na 7 kilometer zag ik de kleine kolonie op de rotsen, de tocht was wel heel mooi langs het strand met een enorme cliff aan de andere kant. Na de kleine kolonie moesten de schoenen uit, want ookal was het eb, ik moet tot aan mn knieen door het water om een rots te omzeilen. Nog meer dan 2 kilometer verder belande ik boven op the cape (ongeveer 110meter hoog) om daar zo'n 2500 stinkende vogels te zien die gewoon vlak over je heen vliegen en alleen maar waarschuwen door een beetje te kakelen. Wel bijzonder om op 1 meter afstand van ze te staan. Na een korte pauze met wat eten weer naar beneden gegaan waar ik de traktor tour tegen kwam. Halverwege de terugweg nog even tussen twee cliffs ingegaan, ook erg mooi. Uiteindelijk was ik 20 minuten voor de trekkers weer terug bij het begin punt. Heb die dag dus bijna 20km gelopen, over het strand en keien. Als de foto's online staan zul je wel zien dat het t waard was!
Vandaag ga ik mijn tas nog pakken, en nog even wat doen met Japhy, weet nog niet wat maar dat zien we wel. Waarschijnlijk mountainbiken want dat kon vorige keer niet doorgaan vanwegen bandpractice.
Ja, alles is anders ja.
Nieuw jaar en kerst in de zomer is anders.. Want op 2de kerstdag lig je niet vaak op het strand.. IK WEL! net als op oudjaarsdag :) En warm dat het was.. pff 28 graden, vol zon.. Oudjaar vieren op het strand, even de oceaan in lopen om 5 over 12. Oja, geen bier op straat, alleen vuurwerk van de gemeente en een slechte coverband. Maar 3 liter wijn is goed te verstoppen in een trui, dus lol hadden we wel. Met we bedoel ik een groep van zo'n 13 mensen, allemaal longstayers in dit hostel. Hele aardige mensen allemaal! Het was wel raar dat nadat ik was uitgeslapen rustig kon ontbijten om vervolgens Joost even te bellen om hem alvast gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik loop gewoon 12 uur voor!
Mijn laatste post ging over plannen, plannen die veranderen dus binnen een dag. Morgen ga ik naar het zuideiland, niet naar Nelson waar Martha zit maar naar Blenheim. Daar is veeeeeeel werk (1500 banen ofzo in die omgeving!) en het is een saai boeren dorp, en dat is goed want dan geef je geen geld uit! Morgen ga ik dus om 6 uur 'sochtends hier weg, vind ik wel jammer want het is hier echt heel leuk but i must keep on movin'
Ik rij samen met Patti en Lini, twee Duitse meisjes die ik hier heb ontmoet. Ga ook samen met hen werken in Blenheim (uitspreken als Blenum). Wat heel toevallig is dat Lars en Soeren (twee duitse jongens die ik hier heb ontmoet, net duitsland hier trouwens, maar dat later) ook morgen naar Blenheim gaan. Dus na wat smsjes hebben we het zelfde hostel geboekt! Smsen is hier de makkelijkste manier om te communiceren, zelfs als je in het zelfde hostel zit. Heb namelijk 2000 (een TWEE met DRIE NULLEN) GRATIS smsjes naar Vodafone nummers, en bijna elke backpaker heeft vodafone, dus dat maakt het leven weer een stukje makkelijker, en je duim een stukje sterker. Voorbeeld sms van Martha die buiten staat, ik zit binnen te risken: "Yeah I'll go without, just tofu? No bread or eggs? Do we still have an egg? I want to make cookies I think." Dit is nog een best lang smsje, maar you get the point i guess.
Ik krijg inmiddels wel commentaar op m'n telefoon, Manni (manager) zei vandaag nog: Daan, you NEED a new phone, let go of the past! Kan hem nog niet overtuigen dat een beetje tape ook wonderen doet...
Blenheim is trouwens samen met Nelson de warmste plek met de meeste zon van New Zealand, gevolgd door Napier waar ik nu ben.
Afgelopen zaterdag viel dat niet te merken, het regende zelfs in de ochtend! Dus vond het wel een strak plan om die dag te gaan lopen naar Cape Kidnappers. Daar leeft de grootste mainland colony van Gannets in de wereld (familie van de Jan van Gent als ik het goed heb). Ik vind het meer Kamikaze vogels, vliegen met een snelheid van up to 140km/h de zee in om een vis te vangen, worden bijna 2 meter breed en kunnen 8 meter diep duiken.
Het enige probleem voor mij was transport. Ik kon wel een auto lenen, maar heb geen rijbewijs. Maar gelukkig was een een gast met een motor (Suziki VT1000s) en kon ik de helm van Winne lenen (Duitser met blauw haar die NZ a la Dakar doet). Was wel een kort maar leuk ritje... die dingen zijn snel!
Om bij de vogels te komen moet je of 40 dollar betalen voor een traktor ride, of 80 voor een 4x4 of niks als je loopt. Hij nam de trekker, ik de benen. Met een headstart van 30 minuten ging ik lopen... en lopen... en lopen.. en lopen.. na 7 kilometer zag ik de kleine kolonie op de rotsen, de tocht was wel heel mooi langs het strand met een enorme cliff aan de andere kant. Na de kleine kolonie moesten de schoenen uit, want ookal was het eb, ik moet tot aan mn knieen door het water om een rots te omzeilen. Nog meer dan 2 kilometer verder belande ik boven op the cape (ongeveer 110meter hoog) om daar zo'n 2500 stinkende vogels te zien die gewoon vlak over je heen vliegen en alleen maar waarschuwen door een beetje te kakelen. Wel bijzonder om op 1 meter afstand van ze te staan. Na een korte pauze met wat eten weer naar beneden gegaan waar ik de traktor tour tegen kwam. Halverwege de terugweg nog even tussen twee cliffs ingegaan, ook erg mooi. Uiteindelijk was ik 20 minuten voor de trekkers weer terug bij het begin punt. Heb die dag dus bijna 20km gelopen, over het strand en keien. Als de foto's online staan zul je wel zien dat het t waard was!
Vandaag ga ik mijn tas nog pakken, en nog even wat doen met Japhy, weet nog niet wat maar dat zien we wel. Waarschijnlijk mountainbiken want dat kon vorige keer niet doorgaan vanwegen bandpractice.
Abonneren op:
Posts (Atom)